- Met één hand wrijf ik een handdoek over de voorruit van mijn auto, met mijn andere hand stuur ik door het drukke verkeer. Door de harde regen heb ik nauwelijks zicht op de suïcidale minibusjes. Mijn ramen blijven beslaan. Mijn laatste rent-a-wreck is een totale nachtmerrie. Als ik aankom bij de Nelson Mandela Foundation liggen de twee bewakers achter dik kogelvrij glas te slapen. Ik bons tegen het raam en spring op en neer. Na vijf minuten doet één langzaam zijn ogen open en lacht beschaamd. Ik raak in een lachstuip. TIA. This is Africa. Onze huishoudster heeft net gehoord dat ze HIV heeft. Een collega is gekidnapt en ‘at gunpoint’ beroofd. Ook dat is Afrika. Maanda…

- ”Because men eat faster then women”, zegt Dimama als ik vraag waarom de mannen en vrouwen gescheiden moeten eten. Ik zit met haar en twee andere vrouwen in de kleine woning. De mannen zitten voor het huisje op de grond. Hun handen in een pan met 'pap', gekookt van maismeel, en gebraden kip. Het is half twee 's nachts. Ik ben op stap in Alexandra, een township in Johannesburg. Tussen de zo'n half miljoen zwarte bewoners woont Ilja, een vriend van mij uit Amsterdam. Hij doet onderzoek naar xenofobisch geweld. De golf van aanvallen tegen (zwarte) buitenlanders in Zuid-Afrika begon mei 2008 in deze township. We zijn uitgegeten. De vrouwen waren toch ech…

- „They robbed this guy last year, killed him in his driveway“, vertelt buurman Alex als we een grote villa met hoog groen hek voorbij joggen. „Shit“, hijg ik met rood hoofd en struikel verder de straat omhoog. Alex is in betere conditie dan ik en vervolgt. „He left a wife and four children. They sold the place.“ We zijn twee straten verwijderd van waar ik woon. Als ik een rondje door de buurt ren, jogt buurman Alex meestal mee. In het voorbijgaan geeft hij allerhande info over de wijk. De buurtroddels hier in Northcliff, Johannesburg, zijn van een iets andere aard dan de praat in een gemiddelde wijk in Nederland. Roofovervallen, verkrachting en moord…

- “Hi Pete. I hope u get this message. There was an insect problem in ur house, spec. in ur bed. Not possible 2 sleep there. So I had 2 leave unfortun. Sylvia ll take care of cat. Talked 2 her. Hope 2 speak 2 u soon. Wiesje “ 12 november 2008. Textmessage from Wiesje to Pete. Pete is een collega van mij bij The Times. Hij is in de zestig, single, schrijver, rookt shag, memoreert graag over ‘de provo tijd’ en heeft een andere definitie van een ‘schoon huis’ dan ik. Hij zit een maand in Portugal. In die periode mocht ik in zijn huis in Melville wonen en op zijn kat passen. Voor alledrie een ideale oplossing. Ik heb net tien dagen doorgebracht in Kaa…

- Johannesburg is prachtig in de lente. De jacaranda's staan in bloei. Als ik mijn brommende gele ´rent-a-wreck´ Mazdaatje een willekeurige straat indraai rijd ik een ansichtkaart binnen. Een haag van paarse bomen omzoomt de straat. De aflopende weg geeft een prachtig uitzicht op de stad. De wolkenkrabbers van downtown Johannesburg doemen in de verte op. Ik bots bijna op mijn voorganger. Johannesburg is de stad met de meeste bomen ter wereld. The City of Gold staat in bloei. Roze Johannesburg. Het voelt ineens een stuk veiliger. De zomer komt eraan. Overdag is het heet.´s Avonds kan ik op slippers lopen. Tenminste, als de hemel niet openbreekt. De komst van de zomer…

- “Sai de caminho, sai de caminho!”, schreeuwt Alfredo naar de groep vrouwen op het zandpad. Riverdance en ik galopperen met een noodgang op de kleurige verzameling dames af. Alfredo rijdt voor mij. “Uit de weg!”, roept hij nogmaals. De vrouwen gillen en stuiven uiteen. We vliegen langs ze en laten een grote wolk stof en locale scheldwoorden achter ons. “Whieehaaa”, gil ik enthousiast. We racen verder langs palmbomen, rieten hutjes en zwaaiende kinderen. Het is half zeven ‘s ochtends. Ik rijd op een paard door het achterland van Tofo, een klein toeristisch plaatsje aan de Mozambiquaanse kust. De blauwe zee, het lange witte strand, de palmbomen en de…

- Johannesburg: sushi, clichés en visitekaartjes Augustus 2008 Ik sta te wachten op Bree street taxirank, downtown Jo’burg, Central Business District (CBD). Een plek waar je ’s nachts beter niet komt. Gelukkig is het 12 uur ’s middags. Nonchalant ga ik zitten op een richel naast de Pie shop. Even bijkleuren in de zon. Mijn goede vriend Niels komt me zo ophalen. Honderden taxibusjes rijden toeterend af en aan. Ik heb net mijn eerste minibus genomen. Ik hield het witte busje aan voor de Spar om de hoek van ons huis in Linden. Verlegen stapte ik in. Een blanke vrouw in een minibus is een curiositeit. Ook is een blanke vrouw op Bree street taxirank een zeldzaamheid. Ik doe…