- Langzaam en voorzichtig loop ik de trap op van mijn hotel. Een brandend kaarsje in mijn hand om de treden te kunnen zien. Ik zoek naar het sleutelgat. Gepruts, gefriemel en dan een klik. Stilletjes genietend laat ik wat kaarsvet op mijn nachtkastje druppelen, net als de receptioniste op de balie had gedaan, en plant het kaarsje in het stollende vet. Op weg naar mijn hotel viel het licht uit. Ineens was het pikkedonker op straat. Iedereen kletste en wandelde gewoon door, terwijl de eigenaren van winkeltjes en restaurantjes voorzichtig schuifelend in het donker op zoek gingen naar de doos of lade met kaarsen. Ze weten precies waar ze liggen, de kaarsjes liggen altijd klaar en worden aang…

- Wat betekent het nu werkelijk als een land geen persvrijheid kent? Het is een vraag die me al vanaf het begin bezig houdt. Wat kan je wel zeggen in Ethiopië? En wat niet? En wat voor effect heeft dat op de bevolking? Zelf merk ik dat het moeilijk is om mensen een mening te ontlokken, met name over overheidsbeleid, maar ook in het algemeen. Ik heb een stukje geschreven over het sms-verbod dat de overheid instelde na de uit de hand gelopen verkiezingen in 2005 en dat als millenniumcadeau (de Ethiopiërs hanteren de koptische kalender en vierden afgelopen september het jaar 2000) weer is opgeheven. Maar ik krijg bijna niemand (behalve Dina en Bereket) zo ver dat ze zeggen dat het een stupi…

- Ze kijkt me aan. Dan, zomaar, plotseling, laat ze me een stralende lach zien. Shewansh praat met me. Ik geniet. Ze heeft weinig tot niets tegen me gezegd sinds ik hier ben. Nu vertrouwt ze me toe dat ze niet goed Engels durft te praten. Ze is bang om fouten te maken. Ik moedig haar aan en vertel haar dat ze het heel goed doet. Ik vraag naar haar familie, naar haar werk bij Music Mayday. En ze verteld! Ik voelde al dat dit een belangrijke stap was. En dat blijkt ook zo te zijn, toen ik vandaag op kantoor kwam lachtte Shewansh haar brede stralende lach naar me. De Ethiopiërs zijn erg vriendelijke, hartelijke en gastvrije mensen. Ik wordt regelmatig uitgenodigd voor het eten, ik krijg van…

- Hana kookt elke dag lunch voor de werknemers van Music Mayday en houdt het kantoor schoon. Vandaag heeft ze speciaal een koffieceremonie voor me gehouden. Verschrikkelijk lief mens. Het duurt heel lang, wel iets van een uur. Op een klein krukje hebben we samen de bonen geroosterd tot ze zwart zagen, ondertussen hou je het vuur hoog door met een onderzetter te wapperen. Heel behendig is ze daarin. Ik niet zo... Maar daar houdt de ceremonie niet op. Hana liet iedereen aan het pannetje ruiken en gooide wierookblokjes in het vuur om een lekkere geur te verspreiden. Pas daarna kan pas de koffie ingeschonken worden - in kleine koffiekopjes met veel melk en veel suiker - en opgediend worden samen…

- Vandaag voor het eerst naar kantoor. Ik ontmoet allemaal leuke en bijzondere mensen. Ik krijg af en toe een hand, maar soms ook een arm. Als je vieze handen hebt, bijvoorbeeld na het eten van injera, dan geef je je arm. Het ziet er maf uit. Het valt me op dat ze ietsjes buigen als ze me een hand geven en hun andere arm voor hun buik houden. Een teken van respect, ontdek ik later. ’s Middags ga ik met Dina, ze is vrijwilliger bij Music Mayday en geeft workshops ‘positive thinking’, naar de universiteitswijk. Ik wilde graag naar een boekenwinkel om te kijken, gezien de persvrijheid, wat voor boeken ze verkopen. Ik geniet van de gastvrijheid. Ook Dina vind het, net a…

- Vandaag op pad geweest met Daniël. Eerst naar het kantoor van Music Mayday vlakbij mijn hostel. Erg prettig kantoor met een klein plaatsje waar bloemen en struiken groeien. Ik ontdek dat achter al die vervallen golfplaten en ijzeren deuren redelijke gebouwtjes te vinden zijn! We hebben ook het jongerencentrum opgezocht, ver buiten het centrum. Opnieuw een oase van rust achter grote ijzeren deuren. Twee meiden en jongen waren daar liedteksten aan het schijven op een Ethiopisch nummer over HIV/Aids voor Wereldaidsdag op 1 december. Dan volgt een rit de stad uit, richting het noorden. Berg op, berg af. Het uitzicht is prachtig. De heuvels rondom Addis Abeba zijn vol geplant met wuivende…

- Ik ben aangekomen! Niet alleen heb ik vandaag voor het eerst voet gezet in Ethiopië, maar ook in Khartoum, Sudan waar mijn vliegtuig een tussenstop maakte. Ik zag een glimp van eindeloos veel gebouwen, geen boom te bekennen, en de Nijl. Dat laatste vond ik bijzonder; het is gewoon een rivier, maar de naam roept herinneringen op aan bijbelverhalen die me vroeger op school vertelt werden. Het laatste uurtje kwam ik in gesprek met Olof uit Noorwegen. Hij had tot dan toe naast een Sudanese vrouw gezeten die bij de VN werkte voor het wereldvoedselprogramma. Waarom noem ik dat? Nou, hij vertelde dat zij het volste vertrouwen had in Sudan en geloofde dat het goed kwam. Ze was zeer positief ov…

- Zaterdag vertrek ik naar de hoofdstad van Ethiopië, Addis Abeba. Ik heb er hartstikke zin in. Ik ga via de organisatie Music Mayday. Vraag is natuurlijk: wat ga ik daar doen? Mooie mensen ontmoeten! Rondstruinen op zoek naar mooie verhalen en daarna schrijven natuurlijk. En ik ga een klein onderzoek doen in het cultureel jongerencentrum van Music Mayday Ethiopië. In MME kunnen jongeren onder meer workshops film, muziek en dans volgen. Je kan hier zes weken lang mijn verhalen lezen. Ik hoop dat jullie ervan genieten!