- Sinds 2 jaar ben ik klant bij Papa Joseph voor de groenten en tomaten. De worteltjes zijn er soms een beetje taai en de sla wat slap, maar om nou alles maar te kopen bij de Libanees die al genoeg heeft is ook zo iets. Zaterdags bewaart hij voor mij de luxe producten, zoals spercie boontjes en paprika. Joseph loopt elke dag vele kilometers, ik denk wel 20, om nieuwe voorraad te gaan kopen. Daarvoor heeft hij een handig hand karretje dat meteen zijn magazijntje is voor de grote voorraad. De meeste producten liggen uitgestald op een tafeltje. Dat is al eens in beslag genomen door de politie omdat er geen tafeltjes meer op het pleintje toegestaan werden, maar inmiddels is er weer een nieuw kr…

- Ruim 8 miljoen mensen in deze stad. Hoeveel ken ik er bij naam na zes maanden, misschien enkele tientallen. Ik probeer ze aan u voor te stellen, maar erg hard gaat dat niet omdat je iemand ook weer niet meteen het hemd van het lijf vraagt om je verhaaltje interessant te maken. U houdt nog veel tegoed, maar de meeste “Kinois” zullen anoniem blijven, ook voor mij. Hier een selectie: De verkeersregelaar Er zijn er veel. Met van afstand witte handschoenen geven ze tekens. De handschoen van dichtbij beschouwd is allang niet meer wit en er zitten ook gaten in, maar ze bewijzen hun dienst. De tekens helpen tegen al te grote chaos op het kruispunt. Ze hebben ’s avonds een lic…

- Ze is ongeveer net zo oud als ik, de zuster waar mee ik op reis ben. We rijden door haar geboortedorp. Dat ligt ongeveer in het midden van het land. Na 2 uur vliegen, dit keer in een omgebouwde bommenwerper, en bijna 5 uur rijden over een zandweg kom je er. Haar vader was een autoriteit. Ze wijst zijn witte graftombe aan midden in het dorp. Hij had 3 vrouwen en 27 kinderen. Catherine besloot op haar 16de het klooster in te gaan. Tijdens haar postulaat begint ze aan de opleiding voor verpleegkundige op de school van de missiepost Tshumbe. Ze maakt de opleiding af nadat ze is ingetreden en vertrekt naar een kleine kliniek op 75 km afstand. Na enkele jaren wordt ze door de congregatie naa…

- Het meisje midden op de foto, in een gestreept hemdje, heet Odette. Ze is 13 jaar zegt ze. Net zo oud als mijn nichtje, dat het erg naar haar zin heeft op de middelbare school in Nederland. Odette is nooit naar school geweest. Ze kwam 2 weken geleden in de diamant mijnen aan. Haar ouders zijn dood. Ze bleef achter bij een broer die haar sloeg en ze besloot haar heil hier te komen zoeken, in de prostitutie. Ze huurt een kamertje voor 600 francs congolais per dag, ruim 1 dollar. Met wat geluk heeft ze 2 klanten per avond. Een redelijke klant betaalt 1 dollar voor een bezoek, maar er zijn er ook die maar een halve dollar achter laten, vooral als het met condoom moet. Odette heeft nu al huursc…

- Hij is geboren in Mbujimayi, de tweede stad van Kongo, in het zuidoosten van het land. Op z’n zesde kreeg hij polio en raakte daardoor gehandicapt. Hij kwam terecht in een rolstoel. Zijn ouders hebben hard gewerkt om hem naar school te kunnen laten gaan. Zijn vader stierf toen hij in de derde klas van de middelbare school zat. Hij heeft de school af kunnen maken en besloot daarna op eigen houtje naar Lubumbashi te gaan, in het zuiden, om te studeren. Hij koos Engels en sloot vriendschap met een aantal buitenlanders, dat op de universiteit werkte. Hij verdiende bij met Engelse les aan hen te geven. Ze betaalden hem goed, vertelt hij, omdat ze hem een dappere man vonden. Na de studie keerde…

- Het protocol vraagt dat ik de minister van volksgezondheid ga groeten. We hebben nog iets te bespreken ook, want we hebben hem uitgenodigd een van de door Cordaid ondersteunde gezondheidsprogramma’s te bezoeken. De kantoren van het ministerie zijn verspreid over verschillende enizins haveloze gebouwen in de stad. De Minister zetelt aan de Boulevard 30 Juin, de hoofdader van Kinshasa. Hij heeft een dienst van protocol waar we ons melden. Na een half uurtje wachten in een vergaderzaal met veel andere bezoekers, mogen we een kamer verder, waar ook de secretaresse zit. Zoals in alle Congolese kantoren zijn ook hier overal de gordijnen dicht en hangen ze scheef omdat er een paar haken ontbr…

- De timmerman Hij heeft postvakjes gemaakt voor ons kantoor, Papa Antoine. Heel netjes en natuurlijk is hij op zoek naar meer werk dus ik geef hem een opdracht. Het liefst wil hij een Louis XV eetkamer voor me maken, hij heeft een plaatje in zijn portfolio uit betere tijden. Maar ik vraag om regiseur stoeltjes. Ik heb een foto geprint als voorbeeld en hij gaat zijn best doen. Op de afgesproken zaterdag komt hij niet opdagen. Zijn telefoon is uit. ’s Avonds een sms. Er is al 4 dagen geen electriciteit en dat heeft het werk vertraagd. Ook kon hij daardoor zijn telefoon niet opladen. Maar dinsdag zal hij de bestelling komen leveren en ook nog enkele klusjes in huis komen doen, zoals kastpl…

- Hij is onderwijzer van origine, maar die baan betaalde nauwelijks en je moest toch hard werken. Dus koos hij voor de ontwikkelingsbusiness vertelt hij, dat levert meer op. Ange (meest rechts op de foto) werkt voor de Stichting CEPROSOC., Centre pour la Promotion Sociale et Communautaire. En in zijn team een heel aantal collega’s, waaronder nog een onderwijzer en een sociaal werker. Ze houden zich bezig met het opleiden van straatkinderen en ook met voorlichtingscampagnes in de wijk waar het kantoor is gelegen. Ze hebben bijvoorbeeld geholpen de mensen te mobiliseren om te gaan stemmen bij de verkiezingen die vorig jaar plaats vonden. Ons helpen ze met aidsvoorlichitng en condoom distributi…

- Ik kom terug met een paar broodjes. 'Waarom hebt u mij niet gevraagd die even te gaan kopen', vraagt Blaise, die bij de poort zit. 'Omdat ik graag zelf even naar het kraampje loop', antwoord ik, 'maar als u ook een broodje wilt, neem gerust.' Blaise Tabala is 30 jaar en de tweede zoon in een gezin van 9 kinderen. Ze zijn allemaal nog in leven, ook de beide ouders. Sinds 2 jaar is hij beveiligingsbeambte in deze om-muurde buurt waar een stuk of 10 huizen staan. 48 uur op, 48 uur af. 'Dat hou je toch niet vol' zeg ik, 'zolang wakker blijven?' Dat blijkt niet nodig. Als er geen auto's meer door de poort hoeven dan gaat hij slapen op 2 pla…

- Twee weken geleden landde ik in de Democratische Republiek Congo, DRC, om precies te zijn in de hoofdstad Kinshasa. Ik werk er voor CORDAID, een ontwikkelingsorganisatie die hier met 18 Congolese organisaties een hiv/aids programma uitvoert. Dat programma richt zich vooral op voorlichting, bewustwording en preventie en op behandeling en zorg. Er wonen ruim 60 miljoen mensen in dit immense land, zo groot als West Europa. Naar schatting zijn er 2,7 miljoen met hiv besmet. Daarvan zouden ongeveer 160.000 patienten behandeld moeten worden met anti retro virale middelen, ARVs. Minder dan 20.000 mensen hebben toegang tot deze medicijnen. Zoals er overigens ook nog heel veel andere zieken geen to…